Korzystając z przerwy na reprezentacje w czasie, której pauzuje też kostarykańska Primiera Division postanowiłem pochylić się nad rozgrywkami na drugim szczeblu, które wbrew pozorom nie są aż tak” pszenno-buraczane” jak mówią o nich nawet sami „Ticos”.

Rozgrywki te są rówieśnikami Primiera Division i rozgrywane są od 1921 roku. Uczestniczy w nich 18 zespołów podzielonych na dwie 9 zespołowe grupy A i B. Co ciekawe rozgrywki te posiadają sponsora tytularnego, którym jest firma Moviestar jeden z największych obok Kolbi (sponsorującego między innymi I ligowe CS Herediano) operatorów telekomunikacyjnych w kraju. Sama liga ma charakter półprofesjonalny jednak jej poziom jest dużo niższy od Primiera. Co więcej rozgrywki te są transmitowane, a prawa podobnie jak w najwyższej lidze rozparcelowane na wiele kanałów. Najliczniejsze prawa posiada stacja TD+, zaś Colombia TV pokazuje tylko mecze Sportingu San Jose. Ponadto rozgrywki posiadają oficjalną stronę internetową oraz media społecznościowe. Jednak zainteresowanie ligą jest znikome, a trybuny święcą pustkami co zobaczycie na filmiku dołączonym na końcu wpisu.

Najwięcej triumfów w rozgrywkach zanotowały: obecny beniaminek Pirmiera Division – AD San Carlos oraz rewelacyjny beniaminek topowej ligi sprzed kilku lat Barrio Mexico, obecnie grający na III poziomie (LINAFA) po finansowych perturbacjach . Oba te kluby triumfowały na II szczeblu 6 krotnie.

Podział na grupy jest uwarunkowany geograficznie i zorganizowany według osi północ – południe. W grupie A występują min. zespoły z nad Oceanu jak utytułowani piraci z Puntarenas, spadkowicz z Primiera Municipal Liberia czy do niedawna Generacion Saprissa – akademia największego klubu w kraju, która występowała w tej lidze jako swoiste rezerwy „Purpurowego Potwora”. Grupę B tworzą kluby położone bliżej granicy z Panamą jak AS Puma czy CS Uruguay oraz będący na granicy geograficznej grup A i B, Sporting San Jose.

W odróżnieniu od I ligi nie ma tu podziału na sezony Invierno i Verano, a na klasyczne dla tego regionu świata – Aperturę i Clausurę. W sezonie zasadniczym każdej z tych części rozgrywek zespoły rozgrywają ze sobą mecz i rewanż z rywali z grupy. Następnie cztery najlepsze z każdej awansują do ćwierćfinałów danej części sezonu i rywalizują w niej w systemie mecz i rewanż od początku bez względu na miejsce w tabeli (w przeszłości w Kostaryce zdarzało się, że zwycięzca fazy regularnej zaczynał grę w play-off od 1/2 finału). Awans do ekstraklasy otrzymuje zwycięzca finałowego dwumeczu pomiędzy wygranymi obu finałów: sezonu zamknięcia oraz otwarcia. Ponadto w Kostaryce nie praktykowana jest zasada premiowania bramek na wyjeździe – przy równym stosunku bramkowym gra się dogrywkę oraz rzuty karne. Co ciekawe w poprzednim sezonie okazało się, że finały obu części sezonu były meczami o identycznej konfiguracji jak wielki finał. Spotkały się tam jedenastki AS San Carlos oraz  Jicaral jednak pomimo tego odbył się wielki finał, w którym triumfowali ci pierwsi. Sądząc po wypełnionym stadionie San Carlos oraz otoczce wokół tej rywalizacji finał ten rzeczywiście miał prawo nazywać się wielkim.

Dla kontrastu filmik z przeciętnego meczu Ligi de Ascenso kostarykańskiego groundhoppera